Slopsquatting: yapay zekâ ajanları sahte paket yüklediğinde
Matt · · Son güncelleme · 9 dk okuma · Kılavuzlar
Slopsquatting'in bir yapay zekâ ajanının pull request'i üzerinden sahte bir paketi repoya nasıl soktuğu, beş savunma ve yeni paketleri engelleyen, kopyalanabilir bir CI kapısı.
Bu sayfada
Slopsquatting (yapay zekâ paket adı saldırısı), bir saldırganın yapay zekâ modellerinin uydurmaya yatkın olduğu bir adla paket yayımlaması, ardından bir geliştiricinin ya da kodlama ajanının, model önerdiği için bu paketi yüklemesidir. Savunma, yapay zekânın yazdığı bir pull request'teki her yeni bağımlılığı kontrol edilmemiş saymaktır: hiçbir şey onu yüklemeden önce paketi sorgulayın ve var olmayan, yepyeni olan ya da neredeyse hiç kullanıcısı olmayan adları engelleyin. Aşağıda beş kontrol ve bu sorgulamayı yapan, kendim çalıştırdığım bir CI kapısı var.
Slopsquatting nedir
Bir modelden bir yapılandırma dosyasını ayrıştıran ya da bir ödeme API'siyle konuşan kod isteyin; işi yapması için çoğu zaman bir paketi import eder. Çoğu zaman bu paket gerçektir. Bazen değildir. Model binlerce benzer ad görmüştür ve kulağa doğru gelen ama hiç yayımlanmamış bir ad üretir.
Kodu bir insan okuyorsa sahte bir ad yalnızca can sıkıcıdır: yükleme başarısız olur ve başka bir kütüphane seçer. Biri modellerin hangi sahte adları tekrar tekrar ürettiğini fark edip bu adlarla gerçek paketler yayımladığında ise iş bir tedarik zinciri saldırısına dönüşür. Aynı öneriyi alan bir sonraki geliştirici ya da bir sonraki ajan, saldırganın kodunu yükler. Slopsquatting budur: yazım hatasını yapay zekânın yaptığı bir typosquatting.
Bildiğim en iyi kamuya açık ölçüm, Joseph Spracklen ve ortak yazarlarının USENIX Security 2025'e kabul edilen We Have a Package for You! A Comprehensive Analysis of Package Hallucinations by Code Generating LLMs çalışması (özeti 24 Ekim 2026'da kontrol edildi). Araştırmacılar 16 kod modeli ve iki prompt veri kümesi kullanarak 576.000 kod örneği ürettiler. Ortalama olarak, ticari modellerin önerdiği paketlerin en az %5,2'si ve açık kaynak modellerin önerdiklerinin %21,7'si mevcut değildi. Çalışma boyunca 205.474 benzersiz halüsinasyon ürünü paket adı topladılar.
Saldırının her sahte ada ihtiyacı yok. Birden fazla kez karşısına çıkan tek bir ad yeter, çünkü modellerin tekrar tekrar önerdiği bir ad kaydedilmeye değer. Bu rakamlar o dönemde test edilen modellere ait; daha yeni modeller daha iyi ya da daha kötü sonuç verebilir ve hangisi olduğunu tahmin etmeyeceğim. Savunmalar kesin orana bağlı değil.
Bir ajanın pull request'i üzerinden repoya nasıl ulaşır
Bir kişi bir öneriyi sohbet penceresinden kopyaladığında, import satırını okuduğu, belki kütüphaneyi aradığı ve onun yalnızca üç kez indirildiğini ve geçen hafta yayımlandığını fark ettiği bir an olur.
Bir kodlama ajanı bu anı atlar. Import satırını yazar, adı package.json dosyasına ekler ve yüklemeyi çalıştırır, çünkü görevi bitirmek böyle görünür. Yükleme başarılı olursa ajan yoluna devam eder ve bir pull request açar. Yeni ad, "girdi doğrulaması eklendi" diyen bir özetin altında, bir manifest'te tek bir satır ve lockfile'da birkaç yüz satırdan ibarettir.
Zarar yükleme anında olur, çoğu zaman da kimse pull request'i incelemeden önce. npm, siz aksini söylemedikçe yüklediği paketlerdeki yaşam döngüsü script'lerini (lifecycle scripts) çalıştırır. npm yapılandırma dokümantasyonu ignore-scripts ayarını "true ise npm, package.json dosyalarında belirtilen script'leri çalıştırmaz" diye tanımlıyor ve varsayılan değeri false (24 Ekim 2026'da kontrol edildi). Yani adı yeni kapılmış (squat edilmiş) bir paketteki postinstall script'i, yüklemeyi hangi makine yaptıysa orada çalışır. Bu makine bir geliştiricinin dizüstü bilgisayarıysa üzerinde SSH anahtarları ve bulut kimlik bilgileri vardır. Bir CI runner'ıysa dağıtım token'ları.
Dolayısıyla soru yalnızca "bunu merge eder miydik?" değil. Asıl soru şu: "Kimse karar vermeden önce bu ad nerede yükleniyor?"
Savunmalar
Bunların hiçbiri yeni bir ürün gerektirmiyor. Hepsi sıradan paket hijyeni; yalnızca bir değişiklikteki bazı adları hiçbir insanın kontrol etmediği varsayımıyla uygulanıyor.
Lockfile'lar
npm ci, tam olarak lockfile'da yazanı yükler. npm ci dokümantasyonu, projede bir package-lock.json veya npm-shrinkwrap.json bulunması gerektiğini ve lockfile'daki bağımlılıklar package.json içindekilerle uyuşmazsa "npm ci, paket kilidini güncellemek yerine bir hatayla çıkar" diyor (24 Ekim 2026'da kontrol edildi). Bu, "ajan bir ad ekledi ve lockfile'ı unuttu" durumunu sessiz bir çözümleme yerine kırmızı bir build'e dönüştürür.
Ajan lockfile'ı da güncellediyse işe yaramaz; ajanların çoğu da günceller. Yine de her yeni bağımlılığın, bir kontrolün okuyabileceği bir lockfile diff'i olarak görünmesini sağlar.
İzin listeleri ve registry'ler
Paketlerin nereden geleceğine ve yükleme sırasında hangi kodun çalışabileceğine karar verin:
- CI'ı,
.npmrcveyapip.confdosyasında tek bir registry'ye yönlendirin. Özel bir registry ya da proxy çalıştırıyorsanız, bu registry onaylı paketlerin bir izin listesini tutabilir; listede olmayan bir ad çözümlenemez. - Yalnızca kod okuyan işler için, örneğin lint ya da bir bağımlılık kontrolü,
.npmrciçindeignore-scripts=trueayarlayın. Bazı paketler yükleme script'lerine ihtiyaç duyar (örneğin yerel bir ikili dosyayı indirmek için); bu yüzden her yerde açmadan önce test edin. Script'leri kapatamadığınız yerlerde yüklemeyi hiçbir secret barındırmayan bir runner'da çalıştırın. - Python için pip'in güvenli yüklemeler sayfası, geçişli olanlar dahil her gereksinimin sabitlenmesi (pin) ve özetinin (hash) verilmesi gereken özet kontrolü modunu (
--require-hashes) anlatıyor. Ayrıca kaynak dağıtımlarını reddetmek için--only-binary :all:kullanılmasını öneriyor, çünkü onları build etmek paketin kodunu çalıştırır.
Bir paketin var olduğunu ve ne kadar eski olduğunu kontrol edin
Doğrudan slopsquatting'i hedef alan kontrol budur. Bir pull request bir bağımlılık eklediğinde, hiçbir şey onu yüklemeden önce paketi registry'de sorgulayın. Şu üç yanıt merge'ü durdurmalı:
- ad registry'de yok (ajan onu uydurdu ve henüz kimse sahiplenmedi);
- ad var ama ilk kez çok yakın zamanda yayımlanmış (biri onu daha yeni sahiplenmiş olabilir);
- ad var ama neredeyse kimse onu indirmiyor.
Bir sonraki bölümde üçünü birden yapan bir script var.
Merge kapısı olarak bağımlılık denetimi
Bir yazılım bileşen analizi aracı, yeni bir bağımlılığın bilinen güvenlik açıkları tarafını kapsar ve bir rapor olarak değil, zorunlu bir kontrol olarak çalışmalıdır. AI CodeOps'ta Dependency Auditor ajanı manifest'lerinizi okur; bilinen güvenlik açıklarını, lisans sorunlarını ve terk edilmiş görünen paketleri raporlar. Oturumun sonundaki inceleme bunları bulgulara dönüştürür ve yüksek (high) veya kritik (critical) önem derecesindeki açık bir bulgu, fixed, won't fix, false positive veya duplicate olarak işaretlenene kadar pull request'i engeller.
Sınırı açıkça bilin: Dependency Auditor modelin kendi bilgisiyle çalışır; registry'yi ya da bir güvenlik danışma veritabanını sorgulamaz. Bir adın bir saat önce kaydedildiğini size söyleyemez. Varlık ve yaş kontrolünün ayrı bir kapı olmasının nedeni budur.
SBOM diff incelemesi
Bir SBOM, bir build'in içerdiği her bileşeni, geçişli olanlar dahil, listeler. Temel branch'in SBOM'unu pull request'inkiyle karşılaştırmak, değişikliğin gerçekte ne eklediğini gösterir; bu da çoğu zaman manifest'teki tek addan fazlasıdır. SBOM diff aracı, iki CycloneDX JSON dosyasını tarayıcınızda karşılaştırır ve eklenen, kaldırılan ve değişen bileşenleri sürümleri ve lisanslarıyla listeler. İlk bakılması gereken, SBOM'a yeni giren bileşendir.
Örnek: yeni ve az indirilen bir paketi engelleyen kapı
Bu Node script'i, temel branch'teki package.json ile pull request'teki dosyayı karşılaştırır ve eklenen adları bulur. Her biri için registry'ye paketin ilk ne zaman yayımlandığını npm view <name> time.created ile sorar, ardından herkese açık npm indirme API'sine geçen hafta kaç kez indirildiğini sorar. Hiçbir şey yüklemez. npm komutunun bir kabuk (shell) olmadan başlatılabildiği bir Linux runner için yazıldı.
// scripts/check-new-deps.mjs
// Usage: node scripts/check-new-deps.mjs base/package.json head/package.json
// Fails when a dependency added between the two files is not on the npm
// registry, was first published fewer than MIN_AGE_DAYS days ago, or had
// fewer than MIN_WEEKLY_DOWNLOADS downloads last week.
import { readFileSync } from "node:fs"
import { execFileSync } from "node:child_process"
const MIN_AGE_DAYS = Number(process.env.MIN_AGE_DAYS ?? 30)
const MIN_WEEKLY_DOWNLOADS = Number(process.env.MIN_WEEKLY_DOWNLOADS ?? 500)
const FIELDS = ["dependencies", "devDependencies", "optionalDependencies", "peerDependencies"]
const names = (file) => {
const pkg = JSON.parse(readFileSync(file, "utf8"))
return new Set(FIELDS.flatMap((f) => Object.keys(pkg[f] ?? {})))
}
const before = names(process.argv[2])
const added = [...names(process.argv[3])].filter((n) => !before.has(n))
const VALID = /^(@[a-z0-9][\w.-]*\/)?[a-z0-9][\w.-]*$/
let failed = false
for (const name of added) {
if (!VALID.test(name)) {
console.log(`BLOCK ${name}: not a valid npm package name`)
failed = true
continue
}
let created
try {
// execFile, not a shell: the name comes from an untrusted pull request.
created = JSON.parse(
execFileSync("npm", ["view", name, "time.created", "--json"], {
encoding: "utf8",
stdio: ["ignore", "pipe", "ignore"],
}),
)
} catch {
console.log(`BLOCK ${name}: not found on the registry`)
failed = true
continue
}
const days = Math.floor((Date.now() - new Date(created).getTime()) / 86_400_000)
if (days < MIN_AGE_DAYS) {
console.log(`BLOCK ${name}: first published ${days} days ago (${created})`)
failed = true
continue
}
const res = await fetch(`https://api.npmjs.org/downloads/point/last-week/${name}`)
const downloads = res.ok ? (await res.json()).downloads : 0
if (downloads < MIN_WEEKLY_DOWNLOADS) {
console.log(`BLOCK ${name}: ${downloads} downloads last week`)
failed = true
continue
}
console.log(`ok ${name}: first published ${created.slice(0, 10)}, ${downloads} downloads last week`)
}
if (added.length === 0) console.log("No new dependencies.")
process.exit(failed ? 1 : 0)
Script'i 24 Ekim 2026'da Node 22 ile, yalnızca express içeren bir temel dosyaya ve zod, @types/node, vitest ile uydurma bir ad olan fastify-auth-session-helper-x7 paketini ekleyen bir head dosyasına karşı çalıştırdım:
ok zod: first published 2020-03-07, 221643257 downloads last week
ok @types/node: first published 2016-05-17, 296109529 downloads last week
BLOCK fastify-auth-session-helper-x7: not found on the registry
ok vitest: first published 2021-12-03, 83654107 downloads last week
Script 1 durum koduyla çıktı. Yeni ad olmadığında "No new dependencies." yazdırır ve 0 ile çıkar. Diğer iki dalı denemek için limitleri yükselttim: MIN_AGE_DAYS=2500, zod ve vitest paketlerini fazla yeni oldukları gerekçesiyle engelledi; MIN_WEEKLY_DOWNLOADS=250000000 ise aynı paketleri indirme sayısı az olduğu için engelledi.
GitHub Actions'ta her pull request'te çalıştırmak için:
name: New dependency check
on: pull_request
permissions:
contents: read
jobs:
new-deps:
runs-on: ubuntu-latest
steps:
- uses: actions/checkout@v7
with:
fetch-depth: 0
- uses: actions/setup-node@v7
with:
node-version: 22
- name: Look up dependencies the pull request adds
env:
BASE_REF: ${{ github.base_ref }}
run: |
git show "origin/$BASE_REF:package.json" > "$RUNNER_TEMP/base-package.json"
node scripts/check-new-deps.mjs "$RUNNER_TEMP/base-package.json" package.json
Bu iş akışıyla ilgili birkaç not:
pathsile filtrelemek yerine her pull request'te çalışır; böylecepackage.jsondosyasına dokunmayan pull request'lerde askıda kalmadan zorunlu bir kontrol olabilir.- Yalnızca kök dizindeki
package.jsondosyasını okur. Bir monorepo'da her çalışma alanının (workspace) dosyası üzerinde döngü kurun. npm view,.npmrcdosyanızdaki registry'yi ve kimlik bilgilerini kullanır. Özel kapsamlı (scoped) paketler yüklüyorsanız işe aynı.npmrcdosyasını verin; yoksa özel bir ad "not found" olarak görünür. İndirme API'si yalnızca herkese açık paketleri bilir; bu yüzden kendi kapsamınız için o kontrolü atlayın.- Otuz gün ve haftada 500 indirme birer başlangıç noktasıdır, verilerle destekleyebileceğim limitler değil. Engellenen bir ad, bir kişinin bakması için bir işarettir; bir saldırının kanıtı değildir.
Bir oturum bağımlılık eklediğinde AI CodeOps ne yapar
AI CodeOps ajanları platform üzerinde çalıştırır; bu yüzden "bu ad nerede yükleniyor?" sorusunun belirli bir yanıtı var. Aşağıdakiler, bu yazının tarihindeki koda göre kontrol edildi.
Ajanlar paket yöneticisi çalıştırmaz. Bir oturumun ajanları değişikliği dosya düzenlemeleri olarak yazar. Bir oturumun herhangi bir şey çalıştırdığı tek yer, projenizin testlerini bir sandbox içinde çalıştıran verify (doğrulama) adımıdır.
Mevcut bağımlılıklarınız önce yüklenir, sonra ağ ortadan kalkar. Bir repoya bağlı bir proje için verify adımı, repoyu sandbox'a klonlar ve yapay zekânın düzenlemelerinden hiçbiri yazılmadan önce, ağ erişimiyle, varsayılan branch'inizde zaten bulunan bağımlılıkları yükler. Ardından sandbox'ın ağ bağlantısını keser ve bunu sandbox'ın içinden doğrular. Doğrulayamazsa değişiklik hiç çalıştırılmaz.
Yeni bir bağımlılık çevrimdışı yüklenmek zorundadır. Değişiklik package.json, requirements.txt, go.mod veya Cargo.toml gibi bir bağımlılık manifest'ine ya da lockfile'a dokunuyorsa yükleme yeniden çalışır, yine çevrimdışı. Önceden yüklenmemiş bir paket indirilemez; bu yüzden halüsinasyon ürünü ya da adı yeni kapılmış bir paket hiçbir zaman indirilmez ve yükleme script'leri sandbox'ımızda asla çalışmaz. Bu durumda test paketi de çalışmaz: çalıştırma sayfasında "The change's dependencies could not be installed with the sandbox offline, so the suite never ran." mesajı görünür ve adım atlandı (skipped) olarak kaydedilir. Atlanan bir adım hiçbir test sonucu kaydetmez, dolayısıyla tek başına engellemez. Değişikliği durduran, hâlâ gerektirdiği insan onayıdır; bu onayı da değişikliğin test edilmediğini görebilen bir kişi verir.
Oturumlardan gelen bağımlılık değişikliklerini tamamen reddedebilirsiniz. diff.apply eylemine yazılan bir çalışma alanı politikası kuralı, pull request açılırken değişikliğin dokunduğu her dosyaya karşı kontrol edilir ve bir deny kararı pull request'i durdurur. **/package.json adın önünde bir eğik çizgi gerektirir; bu yüzden kök dizindeki dosyanın kendi kuralı olmalıdır:
[
{ "id": "no-ai-root-manifest", "action": "diff.apply", "resource": "package.json", "decision": "deny" },
{ "id": "no-ai-nested-manifests", "action": "diff.apply", "resource": "**/package.json", "decision": "deny" },
{ "id": "no-ai-root-lockfile", "action": "diff.apply", "resource": "package-lock.json", "decision": "deny" }
]
Bu katı bir ayardır. Yerleşik Dependency Refresh iş akışının yükseltmelerini teslim etmesini de engeller; bu yüzden paketleri oturumların değil, insanların eklemesini istediğiniz yerlerde kullanın. Ne sıklıkla devreye gireceğini görmek için önce log-only modunda deneyin. Bunun bulgular, SBOM'lar ve lisans kontrolleriyle nasıl bir arada çalıştığını DevSecOps sayfası anlatıyor.
Kontrol listesi
- [ ] CI lockfile'dan yükler (
npm ci, özet kontrollü pip) ve uyuşmazlıkta başarısız olur. - [ ] CI tek bir registry kullanır ve işlerin ihtiyaç duymadığı yerlerde yükleme script'leri kapalıdır.
- [ ] Bağımlılık ekleyen her pull request, herhangi bir yüklemeden önce varlık, yaş ve indirme kontrolünden geçer.
- [ ] Bir bağımlılık denetimi zorunlu kontrol olarak çalışır ve yüksek önem derecesindeki bulgular merge'ü engeller.
- [ ] Temel branch ile pull request arasındaki SBOM diff'i, yeni bileşenler ve lisanslar açısından okunur.
- [ ] Bir ajanın eklediği her yeni bağımlılığı bir kişi onaylar ve onu kimin yayımladığını ve neden gerektiğini söyleyebilir.
Slopsquatting, bağımlılık ağacınıza giden yollardan yalnızca biri. Gerçek ve popüler bir paket, bakımcısının çalınan token'ı üzerinden ele geçirilebilir; bir ajan da gerçek ama düpedüz kötü bir tercih olan bir paketi seçebilir. Yazılım tedarik zinciri rehberi, kötü bir paket bulunduğunda "neyi yayına aldık?" sorusunu yanıtlamanıza yardımcı olan SBOM'ları ve build köken bilgisini (provenance) anlatıyor.
Önemli çıkarımlar
- Modeller paket adlarını hafife alınamayacak sıklıkta uyduruyor: Spracklen çalışmasında ticari modellerde en az %5,2, açık kaynak modellerde %21,7.
- Kodlama ajanları import ettikleri paketi yükler; bu yüzden risk, kimse pull request'i incelemeden önce yüklemeyi çalıştıran makineye düşer.
- Lockfile'lar, tek bir registry ve kapatılmış yükleme script'leri açığı daraltır, ama kapatmaz.
- Her yeni adı yüklemeden önce sorgulayın: var olmayan, yepyeni olan ya da neredeyse hiç indirilmeyen adları engelleyin.
- Bağımlılık denetimini ve yeni bağımlılık kontrolünü zorunlu kontrol yapın ve her yeni pakette bir kişiyi döngüde tutun.
Sık sorulan sorular
Slopsquatting nedir?
Slopsquatting (yapay zekâ paket adı saldırısı), yapay zekâ modellerinin uydurduğu bir adla paket kaydetmektir. Bir model veya kodlama ajanı bu uydurma adı yeniden önerdiğinde, onu yükleyen kişi saldırganın kodunu alır.
Slopsquatting, typosquatting'den nasıl farklıdır?
Typosquatting, bir kişinin gerçek bir paketin adını yanlış yazmasını bekler. Slopsquatting ise bir modelin kulağa doğru gelen ama hiç yayımlanmamış bir ad üretmesini bekler; yani ortada kimsenin yaptığı bir yazım hatası yoktur.
Bir lockfile slopsquatting'i durdurur mu?
Yalnızca kısmen. Lockfile her yeni bağımlılığı görünür kılar ve CI'ın kimsenin kaydetmediği adları çözümlemesini engeller, ancak paket ekleyen bir ajan genellikle lockfile'ı da günceller. Paketin var olduğunu ve yepyeni olmadığını doğrulayan bir kontrole yine de ihtiyacınız var.